Author :
Abstract
Bu çalışma Nietzsche’de ruhun dönüşümleri bağlamında kişinin kendisini bulma yolculuğunu incelemeyi amaçlamaktadır. Nietzsche’nin düşünce dünyasında insanın kendisi olması varoluşun en derin sınavı ve insanın en büyük meydan okumasıdır. Çünkü insan doğduğundan itibaren kendisini hazır kalıplarla, değerlerle ve normlarla çevrili bir dünyada bulur. Aile, toplum, devlet, gelenek, din ve daha birçok etken kişinin kim olduğunu belirlemeye çalışır ve onu bir kalıba sokmak için uğraşır. Nietzsche, bu yerleşik reçeteleri sorgulamadan benimseyen kişiye sürü insanı demektedir. Bu insan güvenli ama sığ bir yaşam sürmektedir. Oysa asıl mesele, bu verili kimliklerden sıyrılmak, sürüden uzaklaşmak ve kendine özgü bir varoluş yaratmaktır. Ama kendi değerlerini yaratmak büyük bir cesareti gerektirir. Sürüden kopmak yalnızlığı, belirsizliği, çatışmayı beraberinde getirir. Hatta kişi düşmanlıkla karşı karşıya kalır. Fakat gerçek güç de buradan doğar. İnsan, kendi üzerinde çalışarak, kendi sınırlarını aşarak ve korkularıyla yüzleşerek kendini sürekli yeniden inşa etmelidir. Bu nedenle bireyin kendisi olma yolculuğu bir tür yaratıcı yıkım sürecidir. Öncelikle dayatılan değerleri yıkmakla başlanmalıdır. İnsan kendisini kuşatan sahte doğrulardan, sahte erdemlerden ve sahte otoritelerden kurtulmadıkça kendi özüne ulaşamaz. Bu nedenle putları kırmak Nietzsche’nin düşüncelerinde önemli bir yere sahiptir. Ama bu yıkımdan sonra kişi kendi ölçülerini koymalı, kendi değerlerini yaratmalı ve kendi “evet”lerini doğurmalıdır. Yani kişi kendisi olması için büyük bir savaşı göze almalıdır. Bu savaş dışarıya karşı olduğu kadar kişinin kendi içinde, kendine karşı da giriştiği bir savaştır. İnsan çoğu kez tembelliğe, rahatlığa, alışkanlıklara ve sürüye katılma arzusuna karşı koyamaz. Kendini adam etmeye çalışmak bu engelleri alt etmek ve onları aşmak demektir. Bu, sıradan bir kendini bilme durumu değildir; insanın kendi zayıflıklarıyla yüzleşmesi, kendi gölgeleriyle hesaplaşması manasına gelmektedir. Nietzsche’nin çağrısı, sıradanlığa yönelik bir karşı çıkıştır. Kişi kendisi olmaya cesaret ettiğinde hayatını kendi elleriyle yoğurur, kendi değerlerini üretir ve bu değerler doğrultusunda yaşar. Bu yolda kişi, sürekli bir dönüşüm geçirir; çünkü durağan, tamamlanmış bir öz yoktur. Kişi ancak kendi sınırlarını aşarak ve her an yeniden doğarak kendini gerçekleştirebilir. Bu yüzden Nietzsche’de kişinin kendisi olması, bir hediye değil; zorlu bir kazanımdır. Kişi, sürünün güvenli kollarından çıkıp kendi yoluna koyulduğunda gerçek bir birey olur. Nietzsche bireyin bu yolculuğunu “Böyle Buyurdu Zerdüşt” adlı eserinde deve, aslan ve çocuk metaforları aracılığıyla anlatmaktadır. İnsan ruhunun üç dönüşümünü ele alan bu pasajda Nietzsche, bireyin özgürleşme, yaratıcı olma ve kendini aşma sürecini sembolleştirmektedir. İnsanın sabırlı, itaatkâr ve yüklenen tarafının temsil edildiği deve aşamasında toplumun, dinin, ahlakın, geleneklerin ve otoritelerin yüklerinin üstlenildiği belirtilmektedir. Bu aşama olumsuzluk içermez, aksine bilinçlenme için gerekli olan ilk adımdır. İnsan önce hâlihazırdaki değerleri yani yükleri tanımak ve taşımak zorundadır. Akabinde devenin sırtlandığı yüklerden kurtulmak için aslan ortaya çıkmaktadır. Aslan dışsal otoriteleri, dayatılmış değerleri ve “yapmalısın” buyruğunu reddederek “istiyorum” demektedir. Bu yaratıcı yıkım aşamasında kutsallar, değerler ve dogmalar yıkılır. Ama aslan yeni değerleri yaratamadığı için yıkımın ardından bir boşluk oluşmaktadır. Çocuk yeni değerler yaratarak boşluğu doldurmaktadır. Yeni başlangıçların, masumiyetin ve yaratıcılığın temsili olan çocuk başkasına ait değerleri değil kendi hayatına anlam katan değerleri ortaya koymaktadır. Nietzsche bu dönüşüm ile kişinin itaatten özgürlüğe, özgürlükten yaratıcı güce giden yolculuğunu göstermektedir. Nietzsche’nin gözünde kişi her an yeniden doğmalı ve kendi değerlerinin kaynağı olmalıdır. Kendisi olmak bir bitiş değil, sonsuz bir oluştur.
Keywords
Abstract
This study aims to examine the individual’s journey of self-discovery in the context of the transformations of the soul in Nietzsche’s philosophy. In Nietzsche’s thought, becoming oneself is the deepest test of existence and humanity’s greatest challenge. This is because, from birth, a person finds themselves in a world surrounded by ready-made molds, values, and norms. Family, society, the state, tradition, religion, and many other forces seek to define who a person is and try to fit them into a mold. Nietzsche calls the person who accepts these established prescriptions without questioning them “the herd man.” Such a person lives a safe but shallow life. Yet, the real issue is to break free from these given identities, to leave the herd behind, and to create an existence unique to oneself. However, creating one’s own values requires great courage. Breaking away from the herd brings loneliness, uncertainty, and conflict. It even exposes the individual to hostility. But true strength arises precisely from this. A person must constantly rebuild themselves through self-overcoming, self-discipline, and confrontation with their fears. Therefore, the individual’s journey to become themselves is a kind of creative destruction. One must begin by destroying the imposed values. Unless a person frees themselves from false truths, false virtues, and false authorities that surround them, they cannot reach their true essence. For this reason, the act of “breaking idols” holds an important place in Nietzsche’s thought. Yet after this destruction, the individual must establish their own measures, create their own values, and give birth to their own affirmations—their own “yes.” In other words, a person must be willing to fight a great battle in order to become themselves. This battle is not only against the external world but also against the self. Humans often cannot resist laziness, comfort, habits, and the desire to join the herd. To discipline oneself means to overcome and transcend these obstacles. This is not an ordinary state of self-knowledge; it means confronting one’s own weaknesses and reckoning with one’s own shadows. Nietzsche’s call is a rebellion against mediocrity. When a person dares to be themselves, they shape their life with their own hands, create their own values, and live according to them. On this path, the individual undergoes constant transformation, for there is no static or completed essence. A person can only realize themselves by transcending their limits and being reborn at every moment. Thus, in Nietzsche’s view, becoming oneself is not a gift but a hard-won achievement. When a person leaves the safe embrace of the herd and sets out on their own path, they become a true individual. Nietzsche illustrates this journey of the individual in “Thus Spoke Zarathustra” through the metaphors of the camel, the lion, and the child. In the passage where he discusses the three transformations of the soul, Nietzsche symbolizes the individual’s process of liberation, creativity, and self-overcoming. In the camel stage, representing the patient, obedient, and burden-bearing aspect of the human spirit, the individual carries the loads of society, religion, morality, traditions, and authorities. This stage is not negative; rather, it is the necessary first step toward awareness. One must first recognize and bear the existing values—the burdens—before moving beyond them. Next, the lion emerges to rid itself of these burdens. The lion rejects external authorities, imposed values, and the command “Thou shalt,” declaring instead, “I will.” In this stage of creative destruction, sacred beliefs, values, and dogmas are shattered. However, since the lion cannot yet create new values, a void remains after the destruction. The child fills this void by creating new values. As a symbol of new beginnings, innocence, and creativity, the child does not live by the values of others but creates those that give meaning to their own life. Through this transformation, Nietzsche depicts the individual’s journey from obedience to freedom, and from freedom to creative power. In Nietzsche’s eyes, a person must be continually reborn and become the source of their own values. To be oneself is not an end, but an infinite process of becoming.
